Ondernemen vanuit jezelf #8
Mijn business of ik: Voor wie is jouw werkweek gemaakt?
Welke ervaring heb jij met complete meltdowns? Aan de telefoon een collega-ondernemer. Wat volgde was een lijst van acties en preventies die ik ondertussen al meer dan 17 jaar toepas op mijn huisgenoten. Allemaal gericht op het ondersteunen van een overprikkeld zenuwstelsel. Plots besefte ik hoe sterk ik daar zelf dringend mee aan de slag mocht in mijn eigen business. Want als ik eerlijk ben, spatten op een doorsnee werkdag regelmatig de vonken van mijn lijf af, zonder rationeel aanvaardbare reden.
Voortdurend achter de feiten
Toen ik uitlegde waarom mijn trucs werken en hoe je op voorhand kan detecteren dat er iets op til is, zag ik meteen de signalen, die ik bij mezelf professioneel negeerde de laatste maanden. Ik ging weer iedereen alles gratis meegeven, was ‘s avonds zo moe dat ik om 19u al klaar was om te gaan slapen en had voortdurend het gevoel dat ik achter de feiten aanliep. En hoewel ik bekend sta om mijn kunde om de verkeerde dingen vast te pakken, was dat eigenlijk de afgelopen weken niet het geval. De focus was nooit groter.
Wat maakte dan dat ik mijn gezondheid voelde achteruitgaan, ondanks de ondersteuning die er op fysiek vlak is? Met de kids in vakantie, het stressniveau privé op historisch laagtepunt en het innerlijk werk dat ik volop doe, leek er maar één ding over te blijven: mijn business.
De ander of ik: waar people pleasing begint
Al vroeg in mijn leven leerde ik dat je een keuze moet maken: de ander of ik. Er leek geen middenweg te zijn. Het verbaast je vast niet dat ik een meester ben in aanvoelen wat een ander nodig heeft, nog voor ze zelf iets doorhebben. Superkwaliteit, behalve voor een recovering people pleaser als mezelf. Hoewel ik elk jaar meer bijleer over hoe dat te vermijden, blijkt dat ik dit jaar toch weer in diezelfde valkuil ben gestapt. Gelukkig wel met nieuw inzicht over wanneer het altijd misloopt: vermoeidheid.
Dan heb ik het niet over een paar nachten niet slapen. Wel over een fysieke en emotionele uitputting waardoor je plots niet meer uit je woorden geraakt. Ondanks genoeg slaap… In 2026 bouwde ik al een heleboel failsafes in mijn business in om te zorgen dat ik de juiste mensen aanspreek, meer inzet op mijn sterktes in mijn aanbod, en meer plezier heb in wat ik doe. Alleen was dat nog niet genoeg om uit die uitputting weg te blijven.
Mijn business of ik: dienstbaarheid zonder grenzen
Weet je nog, die beginperiode waarin je zo graag nieuwe klanten wou dat ze je op elk moment van de dag mochten bellen of een afspraak boeken? Dat je je aanbod zo draaide dat het hen paste? Hoewel ik de laatste jaren al evolueerde naar een systeem waarin weekends en avonden heilig werden, bleef ik hangen in dienstbaarheid zonder grenzen voor mijn business. Op zaterdagen toch nog even die blog maken, of snel de boekhouding bijwerken, …
Gek genoeg brachten mijn acties van Hercules-achtige proporties nooit het succes dat je zou verwachten na zulke inspanningen. Ik had last van mijn business, en mijn business last van mij. Op die manier blijft er straks letterlijk niets over. Wat als al die tips en tricks nu net zijn wat ik nodig heb? Ook al is er geen sprake van een meltdown.
Mag ik voor mezelf zorgen in mijn business?
Mijn eerste reactie? Jij weet toch niet of je autisme hebt. Die trucs waren voor mijn gezin, niet voor mij. Alsof een diagnose de enige geldige reden is om voor jezelf te zorgen en je prikkels te doseren. Mijn ADHD telde blijkbaar niet mee. Ik telde blijkbaar niet mee.
Thuis had ik jaren geleden voor mezelf al besloten dat ik me maar moest aanpassen. Ons huishouden draait al jaren rond wat anderen nodig hebben. En wie geen uitgesproken nood heeft, is degene die bijbeent. Dat was ik. In mijn business deed ik exact hetzelfde: klanten en leveranciers gaan voor. Dat was zelfs voor mij een streep te ver.
Ja, en hoe ga je dat dan doen? De volgende knaller 🙂 Want als vanzelf zag ik dat wat goed werkt voor mij, gevolgen heeft voor mijn klanten, voor mijn leveranciers, en zelfs voor mijn gezin. Mag dat dan wel? De vraag van sociale aanvaardbaarheid en wenselijkheid spookte dagen door mijn hoofd. Ik had vakantie en werkte gewoon door, omdat werken het enige was dat voorspelbaar bleef. Ik zag niet hoe ik het kon laten werken, ook al voelde ik dat het nodig was.
Waarom ik altijd achter de feiten aanliep
Toen ik die maandag op kantoor kwam, had ik voor het eerst in weken geen afspraken. En maar één ding te doen: een blog schrijven. (Spoiler alert: hij is op dinsdag geschreven). Dus ging ik kijken naar hoe ik voor mezelf de prikkels kan verdelen op de week. Wat maakte dat ik altijd het gevoel had van achter de feiten aan te lopen. Hoofdoorzaak nummer 1 was geen tijd hebben om dingen af te werken. Vaak gewoon omdat ik overdag veel tijd verloor tussen afspraken door en ik voortdurend moest switchen van waar ik mee bezig was. Ik nam de tijd niet om dat blok af te sluiten. Waardoor alles open bleef staan in mijn hoofd.
Ik had eerder al geëxperimenteerd met een vast weekschema, planningen voor mezelf en het groeperen van taken. Dat werkte goed. Tot ik er weer in slaagde om een afspraak toch door te laten gaan op een heel andere dag, of toch nog even snel wat administratie deed tussen de afspraken door. Omdat het wenselijk was voor de andere. Alleen vraagt dat zijn tol. En die ruimte is er niet. En eigenlijk is die er nooit geweest.
Wat ik nodig heb: structuur, veiligheid, voorspelbaarheid
Ja, ik ben mens, geen superheld. Ik kwam er achter dat ik stabiliteit, structuur, veiligheid en voorspelbaarheid nodig heb. Klinkt misschien gek voor iemand die haar hele leven lang al nieuwe dingen opzoekt. Ik voelde me niet veilig omdat er geen enkele vorm van voorspelbaarheid was. Elke dag moest ik me opladen voor heel andere dingen, en ik wist nooit of het tijdens de dag niet weer helemaal anders zou zijn. De week stond eerst in het teken van afspraken met klanten en leveranciers, en het overschot van de tijd vulde ik dan maar zelf in. Vaak resulteerde dat ook in weken waarin ik elke dag mijn sociale batterij overbelastte. Dat, gecombineerd met te weinig downtime, is de rechtstreekse aanleiding van het gevoel dat mijn gezondheid eronder lijdt.
Vandaar dat alles nu is omgedraaid. Ondanks de hevige strijd in mijn hoofd. Want mijn klanten kunnen niet meer elke dag een afspraak krijgen. Gratis dingen wachten nu minstens 2 weken voor ik er aan begin, en dan komen ze achteraan de lijst van to-do’s. Afspraken met leveranciers kunnen ook niet meer op eender welke dag. Ik maakte kantooruren voor mezelf en besloot een ander tijdslot te nemen voor de les boekbinden. Omdat het voor minder prikkels zorgt. En dagen hebben een thema. Zo kan ik mijn tijd beter inplannen, sneller schakelen en stukken afsluiten.
Wat een overbelast zenuwstelsel met je business doet
Ik maakte de klik toen ik begon uit te leggen hoe het zenuwstelsel werkt. Het luistert niet naar wat de maatschappij aanvaardbaar vindt. Het geeft er niet om dat je mensen nog even extra wil helpen. Het kijkt alleen naar jou en jouw systeem. Lukt het niet? Dan schakelt het uit. En dan kan je voor niemand nog iets betekenen. Dat is overleven. Als ik één ding geleerd heb, dan is hoeveel het vergt om voor mensen te zorgen eens je in overleefmodus zit. Het laat je ook nooit toe om efficiënt een echt verschil te maken. Geen optie dus in mijn (en jouw) business.
Ik bescherm bij deze mijn energie. Niet ten koste van de flexibiliteit voor mensen waar ik mee samenwerk. Net om die flexibiliteit en beschikbaarheid te kunnen blijven garanderen. Om ten volle met hen aan de slag te kunnen blijven gaan. En nog veel meer leuke blogs, video’s en andere dingen te kunnen blijven maken. Ik ben geen flauwe trezebees. Het is een fysieke realiteit dat je met een zenuwstelsel dat flipt, geen stap meer verder kan zetten voor andere mensen.
Wat ik concreet veranderde in mijn werkweek
Wat paste ik aan?
- Klanten kunnen niet meer elke dag een afspraak boeken. Daar zijn nu vaste dagen voor.
- Gratis werk wacht minstens twee weken en gaat achteraan de to-dolijst.
- Afspraken met leveranciers kunnen niet meer op eender welke dag.
- Ik maakte kantooruren voor mezelf, met een vast start- en einduur.
- De les boekbinden verhuisde naar een tijdslot waardoor er niet meer wekelijks een conflict was met een standaard afspraak.
- Elke dag heeft een thema, zodat ik blokken kan afsluiten in plaats van ze open te laten.
Wat er veranderde na één week
Al sinds dag 1 is het helder dat dit een goeie zet was. De eerste avond rondde ik vroeger dan voorzien af. Het werk van de dag was rond. In plaats van nog snel-snel iets anders vast te pakken, checkte ik of alles rond was en een week kon blijven liggen. Ik ging opgewekt naar huis, zonder de standaard stress. Omdat iedereen thuis weet hoe laat ik nu de dag afsluit, waren er geen vervelende “wanneer ben je er” berichten, en wist iedereen precies wanneer te starten met de avondtaken. Een avond die ik afsloot met een gerust gevoel. En een beetje ontwenning: ik had er rust in dat het avond was en ik dus niet meer werkte. Het duurde een volledige werkweek voor ik daar wat aan gewoon werd.
Grappig genoeg merk ik ook dat mensen die afspraken met mij als klant inplannen, plots meer ruimte en mogelijkheden hebben om het te laten passen in mijn kalender. Ze hebben ook meer respect voor mijn tijd. Wellicht omdat ik dat zelf ook heb. Mijn klanten zullen vaker iets langer moeten wachten omdat alles nu een tijdslot heeft en niet meer tussendoor gedaan wordt, tenzij het iets heel dringend is uiteraard. Ondertussen gebruik ik de vernieuwde rust ten volle. Ik maak meer dingen af, op een kortere tijd aan een hogere kwaliteit.
Meer uit deze reeks? Alle blogs van Ondernemen vanuit jezelf staan hier bij elkaar.
— Caroline
Caroline Claeys werkte meer dan vijftien jaar in corporate verandermanagement en werkt al meer dan tien jaar met ondernemers. Ze kijkt mét de onderneemster naar wat er écht vastloopt — niet naar wat het lijkt.
