Onderneemster Kwesties #2
Afl 002: Waarom durf ik iets waar ik in geloof niet te delen?
Mijn werkboek over dingen die klaar zijn en toch blijven liggen, bleef zelf liggen. In deze aflevering vertel ik welke vragen ik mezelf stelde en waar de schrik uiteindelijk zat. Het is de eerste keer dat ik met deze podcast het hele plaatje deel.
In deze aflevering
- 0:00 — Welkom bij Onderneemster Kwesties
- 0:33 — Mijn werkboek geraakte maar niet buiten
- 1:07 — Mijn verzameling Best Kept Secrets
- 3:10 — De stoute vraag die ik mezelf stelde
- 6:12 — Eat your own dogfood
- 9:30 — Anders
- 10:11 — Niet wat ik dacht
Quotes
Je geeft dan beter niets weg dan bewust de helft voor jezelf te houden.
Ik doe heel vaak dingen met een heel klein hartje.
Het draaide dus niet over de waarde van wat ik naar buiten wou brengen. Wel over eigenwaarde.
Die schrik, die is er nog. Dat blijft leven.
Transcriptie
Welkom bij Onderneemster Kwesties
Welkom bij Onderneemster Kwesties. Ik ben Caroline Claeys. Dit is de podcast voor ervaren onderneemsters waarin we de kwesties naar buiten brengen die spelen wanneer je onderneemt en waar niet altijd openlijk over gesproken wordt.
We lossen ze niet op. We onderzoeken ze wel vanuit verschillende perspectieven, zodat jij kan ontdekken wat er voor jou in zit.
Mijn werkboek geraakte maar niet buiten
Sinds begin juli zit ik zelf met een kwestie waarvan de ironie me niet is ontgaan.
Ik heb een werkboek gemaakt over iets wat ik heel vaak zie bij onderneemsters. Je hebt iets gemaakt of beslist. Het is klaar om naar buiten te brengen en tóch blijft het liggen.
Alleen loop ik er nu zelf dus tegenaan. Het werkboek geraakte maar niet buiten. En ik begreep niet waarom, want ik geloof en geloofde in wat ik gemaakt heb.
Dus ben ik gaan kijken naar wat me tegenhield.
Mijn verzameling Best Kept Secrets
De afgelopen jaren heb ik een uitgebreide verzameling aan “Best Kept Secrets” vergaard. Workshops, werkboeken, seminaries, noem maar op.
Stuk voor stuk prachtige dingen die ik maakte op basis van echte problemen, van echte onderneemsters. Alleen ja, je hebt het wel door. Ze zijn nooit echt doorgebroken.
Daarom wilde ik het deze keer anders aanpakken.
Een heel belangrijke basis is natuurlijk dat mensen jou en je werkwijze leren kennen. Allemaal heel tof. Alleen werkte voor mij vroeger vooral manieren die heel veel van mijn aanwezigheid vroegen. En dat kon ik op dat moment niet geven.
Na er een jaar vantussen te zijn om gezondheidsredenen, was er dit jaar gewoon geen ruimte om mezelf leeg te geven en veel live events te organiseren. Tenminste, het potje was nog zo leeg dat er niet veel te geven was.
Ik ben zelf een Generator 6/2 volgens Human Design. Voor mij wil dat onder andere zeggen dat werken goed gaat als het geïnspireerd is op echte vragen, ik naar het geheel mag kijken en ook voldoende tijd heb om inzichten te vergaren.
Alleen. Klassieke webinars geven of voortdurend online of fysiek ter beschikking staan, werkt dus niet zo goed voor mij.
In alles wat ik de afgelopen jaren geleerd had, zat een oplossing waar ik wel even werk van zou maken. Een offline manier om mij te leren kennen.
Waarover die offline manier moest gaan, dat kwam op zich ook heel snel naar boven. De laatste tijd kreeg ik vaak te horen dat onderneemsters iets hadden gemaakt en er toch niet mee naar buiten kwamen.
Ideaal, want in 2022 gaf ik zelf een tweedaags seminarie rond een vergelijkbaar thema. Ik zou dat wel even snel omvormen. Tot zover dus het eenvoudige stuk.
De stoute vraag die ik mezelf stelde
Ik had in het verleden al zoveel tijd en energie verspild aan het maken van prachtige dingen, waar uiteindelijk niemand echt interesse had. Dus stelde ik mezelf een stoute vraag.
Hoe weet je nu dat het deze keer wel iets gaat opleveren? Want het laatste wat ik wilde, was nog eens iets maken dat vijf keer gedownload zou worden en 4,5 keer in de downloads folder zou blijven stof vergaren.
Mijn eerste vraag was meteen: “Is de inhoud van dit werkboek wel de moeite?”.
De theorie zegt dat je iets dat je gratis aanbiedt niet te waardevol mag maken. Omdat mensen anders geen reden hebben om uiteindelijk met jou nog aan de slag te gaan.
Ik heb jaren gevochten met die regel en uiteindelijk besloten dat ik het niet over mijn hart krijg om een halve oplossing te geven. Dat druist frontaal in tegen alles waar ik zelf voor sta en in geloof. Je geeft dan beter niets weg dan bewust de helft voor jezelf te houden.
Tegelijk ben ik realistisch genoeg om te zien dat er toch een valkuil in zit. Mijn vraag werd eerder: “Is er na deze inhoud nog ruimte of goesting om een volgende stap aan te pakken?”.
Ik weet ook wel dat ik mijn kids de frietjes met stoofvlees niet meer verkocht krijg als ze net een grote Bananasplit met slagroom hebben opgepeuzeld. Met mijn werkboek was dat gelukkig niet het geval. Er was nog plek volgens mij. Maar goed, binnenkort zullen we zien of dat ook echt zo is.
De volgende vraag die naar boven kwam was dan natuurlijk: “Zitten mensen hier wel op te wachten?”. Het echte antwoord daarop ken je uiteraard pas achteraf. Ik vroeg me alleen af hoe ik op voorhand toch al een indicatie zou kunnen krijgen.
Geef me gerust feedback als je zelf nog een andere optie ziet. Maar voor mij leek het heel erg logisch.
Ik stelde de vraag aan een aantal mensen met wie ik heel graag samenwerk of heb samengewerkt. Niet zozeer van “Wat vind je van mijn idee?”, maar wel “Waar lopen jullie zelf tegenaan?”.
En gewoon maar vragen of ze daar met mij over wilden praten, vond ik persoonlijk al heel erg spannend. Toch ben ik blij dat ik dat gedaan heb. Ook al was het met een klein hartje, want het werden uiteindelijk een aantal van de mooiste gesprekken die ik ooit al had. En ja, ze hebben er allemaal iets uitgehaald.
Ondertussen was de inhoud getoetst en wist ik dat ze aansloot bij een echte vraag. Klaar om het de wereld in te gooien dus.
Het werkboek gaat net over dingen die klaar zijn om naar buiten te brengen en die je dan toch maar niet deelt. Alle antwoorden gingen in de juiste richting en toch geraakte het maar niet buiten. Hoog tijd om zelf eens aan de slag te gaan met mijn eigen werkboek.
Eat your own dogfood
De Eat Your Own Dogfood sessie onthulde heel snel waar mijn schrik zat. De inhoud was meer dan goed genoeg. En ik wist ook dat mensen hier echt een vraag naar hebben. En toch vroeg ik me af: “Wat als het niet werkt?”.
De schrik om mezelf te tonen speelde me enorm veel parten. Veel mensen hebben het beeld dat ik onverwoestbaar ben en gewoon deel, zonder me ergens iets van aan te trekken. Dat klopt niet. Ik doe heel vaak dingen met een heel klein hartje. Alleen kreeg ik mezelf deze keer niet zover om het ook echt te delen.
Dit jaar ben ik al twee keer negatief viraal gegaan met een standpunt over iets dat ik privé gepost had, tot doodsbedreigingen toe. Dat had iets uit mijn jeugd naar boven gebracht. Een oud zeer, een oude pijn waarvan ik overtuigd was dat ik ervan af was.
Door innerlijk kind werk en traumaverwerking die ik de laatste jaren heb gedaan, wist ik mezelf vrij snel terug tot rust te brengen. Ik begreep ook meteen waar die reactie vandaan kwam. Eerdere ervaringen in mijn jeugd hadden me geleerd om bij wijze van spreken zelfs niet te ademen, om zeker niet in de problemen te komen.
En toch zat het nog dieper dan dat. Het had ook niks meer te maken met het niet durven of kunnen delen op social media. Daar had ik de laatste jaren al oneindig veel energie en werk in gestoken.
Dan is er nog de klassieke paniekzone theorie. Wanneer je in die zone zit, kan je niet handelen en kan je beter wachten tot je weer afzakt naar de zone van discomfort. Waarin het wel ongemakkelijk is, maar je kan er op zijn minst toch nog mee aan de slag. Ook die theorie gaf deze keer geen uitkomst.
Opluchting vond ik zelf wel tijdens de opleiding Intergenerationele Traumahealing die ik op dit moment volg. Tijdens een van die sessies kwam naar boven dat er in mijn DNA een ervaring van een vorige generatie zou zitten rond jezelf tonen en jezelf te zijn. Ik ben heel erg dankbaar dat ik de healing heb mogen ontvangen. Alleen was daarmee het werk nog niet gedaan.
Ik ben zelf redelijk down to earth en zat daarna met een heleboel andere vragen. Maar wat is nu de beste eerste stap? Wat houdt me nu nog tegen? Waarom was die post nog niet gedeeld?
Op een bepaald ogenblik was ik zo ambetant van het vastzitten, dat ik dan maar het enige deed wat ik nog kon, tussen de tranen van frustratie en verdriet door. En dat was wandelen.
Niet dat ik daar tijd voor had of dat ik mij daar goed voor voelde. Maar het fysieke bewegen zonder echte verwachtingen bracht me meer dan de twee weken daarvoor, waarin ik alleen maar had zitten analyseren en uitvogelen wat de volgende stap moest zijn. Ik had tijd nodig om terug te komen bij mezelf.
Wat doe ik voor andere mensen? Dat is invoelen wat er aan de orde is, wat er kan deblokkeren en welke stappen op dat ogenblik bij iemand passen. Voor mezelf vind ik dat persoonlijk veel moeilijker om in die helikopterpositie te gaan staan.
Anders
Dus vertrouwde ik op mijn board of gems en mijn tarotkaarten om het grotere geheel te voelen. Daarbij kwam een beeld heel helder naar boven.
Ik zag mezelf in een cirkel van vrouwelijke magiërs. Zij in het zwart, ik in het wit. Ik was gewoon anders.
Voor mij raakte dat beeld aan iets wat nog verder ging dan wat ik in de intergenerationele healing naar boven had voelen komen. Herinneringen en ervaringen buiten dit leven.
Dromen over een onthoofding of een brandstapel, dat heb ik al mijn hele leven lang. Ineens begreep ik beter waarom heel mijn lijf en hoofd op slot gingen.
Niet wat ik dacht
Het draaide dus niet over de waarde van wat ik naar buiten wou brengen. Wel over eigenwaarde. Mezelf durven tonen. Durven vertrouwen dat wat ik breng en wie ik daarin ben nu wel aanvaardbaar is.
Een babbel met mijn mentor bevestigde dat het tijd was om de Caroline saus terug naar boven te halen. Dat heeft niks te maken met zwaar, wel met fun, to the point en helder.
Allemaal best wel spannend, want dit is de eerste keer met deze podcast dat ik ooit het hele plaatje deel. Ondanks de schrik dat hier straks weer behoorlijk wat commentaar op komt.
En ondertussen ben ik opgelucht om te kunnen zeggen dat het werkboek de wereld in staat. Niet omdat ik plots geen schrik meer had, of omdat ik mezelf heb kunnen overtuigen dat er toch niks kan gebeuren. Die schrik, die is er nog. Dat blijft leven.
En ik heb eigenlijk ook geen argument waarom het nu wel oké is om in deze aflevering dit allemaal te delen. Behalve dan dit: dit is wie ik echt ben.
En ik geloof dat er meer speelt dan enkel de schrik om mijn werkboek de wereld in te sturen. Ik geloof dat we meer zijn dan alleen onze fysieke en mentale verschijning.
Ik ben immens dankbaar dat ik dit verhaal met jou mocht delen. Dank je wel.
Zo, dat was het voor deze aflevering. Geen samenvatting, want ik heb geen conclusie. Wel een vraag voor jou om mee te nemen. Wat ligt er bij jou klaar dat maar niet naar buiten geraakt?
Het werkboek waar het hierover ging vind je bij deze aflevering vermeld. Dat het er nu staat heeft me meer gekost dan ik had verwacht. Tot de volgende kwestie.
Het werkboek waar deze aflevering over gaat, is Van klaar naar gedaan. Dat vind je hier:
Caroline Claeys werkte meer dan vijftien jaar in corporate verandermanagement en werkt al meer dan tien jaar met ondernemers. Ze kijkt mét de onderneemster naar wat er écht vastloopt — niet naar wat het lijkt.
