Ondernemen vanuit jezelf #7
Wat als essentie genoeg is? Over ondernemen met te weinig tijd
September 2021. Ik zit tegenover Veerle Schaltin, voor haar podcast VEERKRACHT. Ze vraagt me hoe ik het in godsnaam doe — twee kinderen thuisonderwijs geven, mijn onderneming draaiende houden, en ons huis verkopen. Alle drie tegelijk.
Mijn antwoord toen: ik heb geen idee hoe het zou moeten. Ik weet alleen wat werkt.
Mijn antwoord toen: ik heb geen idee hoe het zou moeten. Ik weet alleen wat werkt.
Nu is het 2026. Twee kinderen die na schooltijd nog altijd ondersteuning nodig hebben. Mijn man ook, op zijn manier.
Die luxe van 50 uur per week werken? Bestaat nog altijd niet.
Ik heb het gesprek met Veerle onlangs teruggeluisterd. Voor een groot stuk had ik het net zo goed gisteren kunnen opnemen. Voor één stuk niet — daar kom ik verderop op terug.
De Vlaamse koterij
Er is iets wat ik de “Vlaamse koterij” noem. Je begint te ondernemen. Je hebt iets nodig — een website, een aanbod, een manier om klanten te vinden. Dan komt iemand je vertellen dat je daar ook nog X bij moet hebben. En Y. Voor je het weet heb je een huis met vijftien bijkamertjes dat perfect oogt van buitenaf, en vanbinnen niemand meer zijn weg vindt.
Ondernemen leer je niet op school. Dus ga je op zoek — trainingen, coaches, content. Er is ook heel veel te vinden. Alleen is niet alles wat je vindt ook relevant voor wat jij nu écht nodig hebt.
De vraag die ik mijn klanten stel — en mezelf, regelmatig — is deze: wat is de essentie? Wie ben ik. Wat geef ik mijn klanten. Wat is de boodschap die ik hen kan meebrengen. Als dat helder is, heb je eigenlijk niet veel meer nodig.
Wat het thuisonderwijs me leerde
In het schooljaar 2020-2021 had ik geen keuze dan radicaal naar de essentie te gaan. Niet als ideologisch standpunt. Gewoon omdat er geen andere optie was.
Het resultaat verraste mezelf het meest: mijn klanten hadden méér uren met mij dan daarvoor. Mijn uren achter de schermen — administratie, systemen voeden, IT — gingen gedeeld door tien. De kwaliteit van mijn werk ging omhoog.
Ik was gestopt met voor mijn klanten bezig zijn. Volledig gefocust op met mijn klanten bezig zijn. Dat verschil is groter dan het klinkt.
Essentie in ondernemen is niet achter je bureau zitten en je IT-systemen voeden. Essentie is mensen helpen met een probleem, en ervoor zorgen dat dat opgelost geraakt.
Een kader, geen rooster
Het eerste wat ik deed toen het thuisonderwijs erbij kwam, was geen gedetailleerde planning opstellen. Ik maakte een kader — waarin iedereen in huis wist wat er wanneer verwacht kon worden.
Daarna pas: experimenteren. Een framework dat je ontwikkelt, werkt niet automatisch. Je gaat voelen, spelen, prutsen, kijken welk systeem het beste past.
Zo begeleid ik ook mijn klanten. Niet met een one-size-fits-all systeem dat je overneemt. Wel met een kader dat voor jou werkt, en dat je week na week verfijnt.
De batterij die leegloopt zonder dat je het ziet
Veerle vroeg me tijdens dat gesprek hoe ik wist wanneer ik te ver was gegaan. Ik gaf toen een antwoord waar ik nog steeds bij sta: ik zie het niet altijd zelf op tijd. Vandaar de lijst.
Voor mij is het signaal: schrijven. Een paar weken niet geschreven — voor mezelf, tien minuten elke ochtend — en mijn hoofd staat op springen. Mijn man ziet het voor ik het zelf doorheb.
Iedereen heeft zo’n activiteit. Iets kleins, vaak uit je kindertijd. Tekenen, lopen, koken, tuinieren. Doe je dat minder, dan loopt je batterij langzaam leeg. En een batterij die volledig plat is, laad je niet meer zelf op — daar heb je een jumpstart voor nodig.
“Geen tijd” is geen argument. Dat is gewoon zeggen dat het geen prioriteit is.
Veerkracht voor iemand anders bestaat niet
Dit is misschien het ongemakkelijkste wat ik in dat gesprek zei. Veerkracht voor iemand anders, voor een verwachting, voor de blik van de buitenwereld — daar heb je niets aan. Dat is een ticket voor de volgende burnout. Been there, done that, didn’t like it.
Echte veerkracht zit in jezelf kunnen terugvinden op het moment dat je onderuitgaat. Niet door harder te trekken. Door terug te gaan naar de essentie.
Op de bodem — en ik ken de bodem, ik ben er meerdere keren geweest — komt er altijd rust. Omdat je klaarheid krijgt. Die rust kan je ook zelf opwekken, zonder eerst te crashen. Door vroeg genoeg terug te keren naar die vraag: wat is hier de essentie?
Vijf jaar later
Dat gesprek met Veerle dateert dus van 2021. Ondertussen leerde ik nog een paar belangrijke lessen over dit thema, die ik hier graag deel.
Nooit definitief klaar
De essentie is er altijd. Dat is niet het probleem. Het probleem is dat je haar razendsnel uit het oog verliest, zonder dat je het doorhebt. Ik dacht dat ik die koterij ooit definitief had opgeruimd — dat er een moment zou komen waarop het klaar was, afgewerkt, geregeld.
Dat moment komt niet. De koterij heeft maar een paar maanden nodig om zich weer op te bouwen, zelfs vlak nadat je hem leeggehaald hebt. Niet omdat je slordig bent. Omdat het bouwen van bijkamertjes makkelijker gaat dan het bewaken van lege kamers.
Veerkracht verwacht ruimte
Vorig jaar was ik ziek. Niet een beetje. Genoeg om te ontdekken dat veerkracht alleen werkt als er ruimte voor is — en dat een kader alleen niet volstaat als die ruimte er niet is. In 2021 had ik geen keuze en wél veerkracht: ik koos radicaal voor de essentie, en het werkte.
In 2025 had ik evenmin een keuze, en de veerkracht was er niet meer. Ik moest voortdurend schakelen tussen mijn gezondheid en de kinderen, en die twee lieten elkaar geen millimeter ruimte.
Verandering, taken afwisselen, het minste extra erbij — ik kon het gewoon niet meer aan. Niet omdat mijn kader plots niet meer klopte. Omdat er geen lucht meer over was om er iets mee te doen.
Opladen is niet hetzelfde als rusten
Ik leerde toen ook iets over de batterij zelf, iets wat ik in 2021 nog niet scherp had.
Opladen doe je niet door minder te werken. Ook niet door te rusten, of door iets anders te gaan doen om de aandacht te verzetten. Rust is nodig — dat betwist ik niet — alleen is rust passief.
Opladen is actief. Het vraagt dat je iets doet dat voor jou betekenisvol is, ook als daar geen enkel nut aan hangt. Schrijven doet dat al jaren voor mij: het vertelt me wanneer de batterij leeg raakt.
De laatste jaren is daar boekbinden bijgekomen, als het middel om ze weer te vullen. Iets met je handen. Iets zonder doel behalve dat het je vult.
Jezelf kwijtraken gaat geleidelijk
Blijf je te lang zitten in een stramien dat niet meer werkt, dan raak je jezelf kwijt. Niet in een dramatische, van-de-ene-op-de-andere-dag manier. Wel geleidelijk, tot je niet meer weet welke keuzes van jou zijn en welke uit gewoonte of overleving komen.
Dat is geen uitspraak uit een boek. Het heeft mij vorig jaar tijd, moeite, energie, bloed, zweet en tranen gekost om mezelf terug te vinden. Geen quick fix, geen checklist, geen weekendje weg. Gewoon: tijd nemen, blijven voelen en onderzoeken wat van mij is en wat van iemand anders.
Veerkracht is een werkwoord
Veerkracht is geen potje dat je ooit vulde en dat daarna blijft staan tot je het weer nodig hebt. Veerkracht is een werkwoord. Het vraagt tijd, energie, investering, en beslissingen — telkens opnieuw, niet één keer.
Dat wist ik in 2021 nog niet zo scherp als nu. Toen dacht ik dat ik het onder de knie had, omdat het één keer werkte onder druk. Nu weet ik dat het elke keer opnieuw werk is, ook als er geen druk is. Vooral dan.
Terug aan de slag
Zes maanden ben ik bij het schrijven van deze blog terug aan de slag. Er zijn in die zes maanden alweer twee nieuwe kamertjes bijgekomen. Terwijl ik dit allemaal weet. Terwijl ik het al meerdere keren heb meegemaakt en er zelfs over schrijf.
Dat is niet omdat ik het niet snap. Het is omdat het snappen nooit het eindpunt is.
Dat is het echte werk: niet één keer opruimen en denken dat het klaar is. Wel regelmatig teruggaan en checken welke kamers nog kloppen, voor het te veel wordt om nog te overzien. Wachten tot het weer misgaat, is geen strategie.
Beluister het volledige gesprek van 2021 met Veerle hier: Afl. 18 – Naar de essentie – met Caroline Claeys
In de zes maanden dat ik terug aan de slag ben, ben ik eerst voor mezelf begonnen: die essentie opnieuw opdiepen, kamer per kamer. Daaruit is Business Simplicity ontstaan. Vier weken waarin je hetzelfde doet voor je eigen onderneming: teruggaan naar de kern, zien wat niet meer werkt, en van daaruit concrete beslissingen nemen. Ontdek meer via Business Simplicity.
— Caroline
Caroline Claeys werkte meer dan vijftien jaar in corporate verandermanagement en werkt al meer dan tien jaar met ondernemers. Ze kijkt mét de onderneemster naar wat er écht vastloopt — niet naar wat het lijkt.
