Het huis met de 15 bijkamertjes
Er is iets wat ik de “Vlaamse coterie” noem.
Je begint te ondernemen. Je hebt iets nodig — een website, een aanbod, een manier om klanten te vinden. En dan komt iemand je vertellen dat je daar ook nog X bij moet hebben. En dan Y. En voor je het weet, heb je een huis met 15 bijkamertjes dat perfect oogt van buitenaf — en vanbinnen niemand meer zijn weg vindt.
Ik snap hoe dat komt. Ondernemen leer je niet op school. Dus ga je op zoek — trainingen, cursussen, content, coaches. Er is ook heel veel te vinden. Alleen is niet alles wat je vindt ook relevant voor wat jij nu écht nodig hebt.
De vraag die ik mijn klanten altijd stel — en mezelf ook, regelmatig — is deze: wat is de essentie?
Wie ben ik. Wat geef ik mijn klanten. Wat is de boodschap die ik hen kan meebrengen.
Als dat helder is, heb je eigenlijk niet veel meer nodig.
Minder doen was niet het doel. Het was het gevolg.
In het schooljaar 2020-2021 nam ik thuisonderwijs op voor mijn 2 kinderen. Naast mijn onderneming. Naast de verkoop van ons huis. Naast al het rest.
Ik had op dat moment geen keuze dan radicaal naar de essentie te gaan. Niet als ideologisch standpunt — gewoon omdat er geen andere optie was.
Wat ik ontdekte: mijn klanten hadden eigenlijk méér uren met mij dan daarvoor. Mijn aantal uren achter de schermen — administratie, systemen voeden, IT — was gedeeld door tien gegaan. En de kwaliteit van mijn werk ging omhoog.
Hoe dat kan? Ik was gestopt met voor mijn klanten bezig zijn, en volledig gefocust op met mijn klanten bezig zijn. Dat is een verschil dat groter is dan het klinkt.
Alles wat generiek was — uitleg die ik 20 keer had gegeven — ging in video’s. De uren die daardoor vrijkwamen, gingen naar workshops, masterclasses, en echte gesprekken. Dingen doen die alleen ik kan doen.
Essentie in ondernemen is niet achter je bureau zitten en je IT-systemen voeden. Essentie is mensen helpen met een probleem en ervoor zorgen dat dat opgelost geraakt.
Het framework als reddingslijn
Het eerste wat ik deed toen het thuisonderwijs erbij kwam, was geen rooster opstellen. Geen gedetailleerde planning. Ik maakte een kader.
Een framework waarin iedereen in huis wist wat er wanneer verwacht kon worden. Wanneer ik met de kinderen bezig ben. Wanneer ik met klanten bezig ben. Wanneer er ruimte is voor iets anders.
Daarna pas: experimenteren. Want een framework dat je ontwikkelt, werkt niet automatisch. Je gaat voelen, spelen, frullen, kijken welk systeem het beste past. Week aan week kijken wat je in die container giet.
Dit is ook hoe ik mijn klanten begeleid. Niet met een one-size-fits-all systeem dat je overneemt. Wel met een kader dat voor jou werkt — en dat je week na week verfijnt tot het ook écht marcheert.
De batterij die leegloopt zonder dat je het ziet
Veerkracht is geen vaste grootheid. In het begin heb je er veel van. Als je het meer en meer gebruikt, wordt dat voorruitje kleiner en kleiner. En als je bijna aan het einde zit, is de rekker ook af.
Ik weet wanneer ik te ver ben gegaan. Ik heb voor mezelf een lijst van signalen op papier staan. Als die signalen er zijn, is het onmiddellijk tijd om actie te ondernemen.
Voor mij is dat signaal: schrijven. Als ik een paar weken niet geschreven heb — voor mezelf, in mijn schriftje, tien minuten elke ochtend — dan staat mijn hoofd op springen. Mijn man weet het ook. Op dat punt ben ik gewoon de slechtste versie van mezelf.
Iedereen heeft zo’n activiteit. Iets kleins, iets dat je vaak uit je kindertijd kunt halen. Dat ding waar je vrolijk van wordt. Als je dat minder of niet meer doet, loopt je batterij langzaam maar zeker leeg. En een batterij die volledig plat is, laad je niet meer zelf op. Daar heb je een jumpstart voor nodig.
Ga eens op zoek naar die activiteit. En zorg dat je er minstens 1 keer per week 10 minuten voor maakt.
“Geen tijd” is geen argument. Dat is gewoon zeggen dat het geen prioriteit is. Ik had letterlijk 3 fulltime jobs thuis — en toch vond ik afgelopen weekend tijd om te schrijven.
Veerkracht voor iemand anders bestaat niet
Dit is misschien het ongemakkelijkste wat ik je ga zeggen.
Veerkracht voor iemand anders, voor een verwachting, voor de blik van de buitenwereld — daar heb je niets aan. Dat is gewoon een ticket voor de volgende burnout.
Been there, done that, didn’t like it.
Echte veerkracht zit in jezelf kunnen terugvinden op het moment dat je onderuitgaat. En dat doe je niet door harder te trekken — je doet het door terug te gaan naar de essentie. Wat is hier nu écht het belangrijkste? Waar draait het eigenlijk om? Hoe kan ik ervoor zorgen dat dát opgelost geraakt?
Op de bodem — en ik ken de bodem, ik ben er meerdere keren geweest — komt er altijd een rust. Omdat je klaarheid krijgt. De spiraal van “ik moet dit oplossen” stopt. En dan zie je opeens andere oplossingen dan je daarvoor zou gevonden hebben.
Die rust kan je ook zelf opwekken, zonder dat je eerst moet crashen. Door vroeg genoeg terug te keren naar de vraag: wat is hier de essentie?
Beluister het volledige gesprek
In september 2021 was ik te gast bij Veerle Schaltin in De VEERKRACHT-podcast. We spraken over thuisonderwijs, over het huis met de 15 bijkamertjes, over schrijven als oplaadbron, en over wat veerkracht nu eigenlijk betekent als je het vanuit jezelf moet opbouwen.
Luister hier naar de volledige aflevering:
→ Afl. 18 – Naar de essentie – met Caroline Claeys (De VEERKRACHT-podcast)
Wil je weten hoe jij jouw essentie als ondernemer terugvindt — en wat dat concreet betekent voor je aanbod, je agenda, en je marketing? Dat is precies wat we doen in Business Simplicity.
Caroline Claeys